'Composition au fond blanc' shows a framework of thin black lines with fields of colour applied. inside and around these. The long vertical lines run together at the top of the picture, forming points and creating an association with towers. In the middle, one of the towers is crowned with a flag. Bissière painted a framework around this scene with long colourful brushstrokes. The emphasis in the painting is on the vertical character which is reinforced by the elongated dimensions of the painting. The field of colour between the black lines crossing each other, the painted frame and the reference to church towers evoke an association with stained glass windows. 'Bissière believed in intuition as a guideline in his work and shared this view with many artists just after the Second World War. They endeavoured to create art in which emotion had a central place; art which was not created by means of a system of rules, and art which was therefore difficult to explain. These artists were mainly inspired by natural phenomena. In 1958 Bissière wrote: “When I start on a painting I never know where it will lead me, to happiness or to despair.” He also said: “My paintings don’t want to prove anything. They don’t want to say anything either, they are the only way in which I can represent emotions which cannot be expressed in any other way.” “I do not ask for admiration, just for a bit of sympathy.” ''Composition au fond blanc' is an almost completely abstract painting. The fields of colour have been applied as independent little elements comparable to the patches in the wall hangings which Bissière made with his wife after 1945. Because the lines move together and because of the addition of simple signs such as a flag, the painting is still a recognizable scene. The influence of the Swiss artist Paul Klee is evident. Klee also managed to evoke an identifiable scene with a few powerful and at the same time sensitive lines. However, most of Bissière’s work after the Second World War is completely abstract. It is classified in the École de Paris.
tempera op jute
'Composition au fond blanc' laat een raamwerk zien van dunne zwarte lijnen. Hier binnen en hier omheen zijn kleurvlekken aangebracht. De lange verticale lijnen lopen boven in het beeld naar elkaar toe en vormen punten, waardoor de associatie met torens ontstaat. In het midden wordt een van de torens bekroond met een vlag. Om deze voorstelling heen schildert Bissière met lange kleurige penseelstreken een kader. De nadruk in het beeld ligt op verticaliteit, wat versterkt wordt door het langgerekte formaat van het schilderij. De kleurvlakjes tussen de elkaar kruisende zwarte lijnen, het geschilderde kader en de verwijzing naar kerktorens, roepen de associatie met glas in lood op. 'Bissière gelooft in de intuïtie als leidraad in zijn werk. Deze opvatting wordt gedeeld door veel kunstenaars vlak na de Tweede Wereldoorlog. Ze streven een kunst na waarin de emotie centraal staat; kunst die niet via regels of systematiek tot stand komt; kunst die zich daardoor moeilijk uit laat leggen. Deze kunstenaars halen hun inspiratie voornamelijk uit verschijnselen in de natuur. Bissière schrijft in 1958: "Als ik een schilderij begin weet ik nooit waarheen het mij zal leiden. Naar het geluk of naar de wanhoop...". En ook: "Mijn schilderijen willen niets bewijzen. Ook niets beweren. Zij zijn de enige manier waarop ik emoties, die op andere wijze onzegbaar zijn, kan weergeven." "Ik vraag geen bewondering, maar alleen een beetje sympathie." ''Composition au fond blanc' is een bijna volledig abstract schilderij. De kleurvlakjes zijn aangebracht als zelfstandige elementjes, vergelijkbaar met de lapjes in de wandtapijten, die Bissière sinds 1945 in samenwerking met zijn vrouw maakt. Door het naar elkaar toe lopen van de lijnen en de toevoeging van een eenvoudig teken als een vlag, krijgt het schilderij toch een herkenbare voorstelling. De invloed van de Zwitserse kunstenaar Paul Klee is hier voelbaar. Ook Klee weet dikwijls met enkele krachtige en tegelijkertijd gevoelige lijnen een herkenbaar gegeven op te roepen. Bissière's meeste werk van na de Tweede Wereldoorlog is echter volledig abstract. Het wordt gerekend tot de École de Paris.
tempera on jute